Meest gefotografeerde brug van Amsterdam

Een brug in de Gouden Eeuw

De Gouden Eeuw was de bloeitijd van Amsterdam. Dankzij de handel groeide de stad tot een van de rijkste steden ter wereld. In 1663 besloot het stadsbestuur de stad verder uit te breiden, aan de overkant van de Amstel. Een brug moest de Kerkstraat verbinden met deze nieuwe wijk.

De uitbreiding werd op de lange baan geschoven door oorlog en economische crisis. De andere oever bleef nog lange tijd onbebouwd en de aanleg van de brug werd op de lange baan geschoven. Pas toen er eind 17e eeuw tóch bebouwing kwam, hakte het stadsbestuur de knoop door. In 1691 werd de eerste brug geopend: de Kerkstraatbrug.

Van Kerkstraatbrug naar Magere Brug

Het was de bedoeling om een stenen brug bouwen, maar dat bleek financieel onmogelijk. In plaats daarvan kwam er een houten brug, die door de Amsterdammers al snel de bijnaam Magere Brug kreeg. De reden? De brug was zó smal dat voetgangers elkaar nauwelijks konden passeren. Binnen enkele jaren werd deze bijnaam de officiële naam.

Legendes rond de naam

Hoewel de verklaring vrij eenvoudig is, zijn er door de eeuwen heen kleurrijke verhalen ontstaan die nog altijd met plezier aan toeristen worden verteld:

• De zussen Mager: Twee dames uit de familie Mager zouden ieder aan een kant van de Amstel hebben gewoond. De brug maakte het hen mogelijk elkaar vaak te bezoeken.

• Voor de paarden: Een andere versie zegt dat de zussen de brug lieten bouwen zodat ze makkelijk bij hun paarden konden komen.

• Te gierig: Het woord 'mager' kan ook 'gierig' betekenen. Volgens deze legende was de familie gewoon te zuinig om de brug breder te maken.

• Smalle bogen: De originele brug had twaalf doorvaartbogen, die zo smal waren dat ze de naam verklaarden. Zelfs nadat het aantal bogen werd verminderd, bleef de naam in gebruik.

Minder bogen, bredere brug

De eerste Magere Brug hield het vol tot 1871, ten werd toen vervangen door een nieuwe houten brug met maar nu met negen bogen. Die brug kampte al snel met houtrot en moest in 1934 opnieuw vervangen worden. De huidige brug heeft acht doorvaartbogen en is veel breder dan de voorgangers. Tot 2003 reden er zelfs auto’s overheen. Tegenwoordig is de brug uitsluitend toegankelijk voor fietsers en voetgangers en vormt ze een idyllisch decor voor bootjes die onder de witte bogen doorvaren.

Romantiek aan de Amstel

Overdag is de Magere Brug een fotogeniek herkenningspunt en ’s avonds, wanneer duizenden lampjes de brug verlichten, verandert de brug in een van de meest romantische plekjes van de stad. Je mag zelf beslissen welk verhaal over de naamgeving van de brug je gelooft. Maar één ding is zeker: de Magere Brug is een tijdloos symbool van Amsterdam.

Beste tijd van de dag voor foto's

De Magere Brug is prachtig op elk moment van de dag, maar voor foto's zijn er een paar momenten die er echt uitspringen:

• Vroege ochtend: Het zachte ochtendlicht zorgt voor een gouden gloed over de Amstel. Bovendien is het dan nog rustig, waardoor je de brug bijna zonder mensen kunt vastleggen.

• Net na zonsondergang: Dit is misschien wel het mooiste moment. De lucht kleurt diepblauw, de lampjes van de brug springen aan en weerspiegelen schitterend in het water.

• Avond/nacht: Wanneer de brug helemaal verlicht is met honderden kleine lampjes, geeft dat een romantische en sprookjesachtige sfeer

• In de herfst of lente: Dan heb je vaak extra sfeer door vallende bladeren of bloeiende bomen langs de Amstel, die je foto meer diepte geven.

Tip van de redactie van Amsterdam-Nu: Sta iets verderop langs de Amstel, op de kade ten noorden van de brug. Zo krijg je de hele brug in beeld krijgen mét de reflecties in het water.

Beslis zelf beslissen welk verhaal over de naamgeving van de brug je gelooft. Maar één ding is zeker: de Magere Brug is een tijdloos symbool van Amsterdam.

Adres: Magere Brug, Tussen de Kerkstraat en de Nieuwe Kerkstraat, Brug nummer 242 bij de Amstel, Amsterdam


volgend artikel: Anne Frank Huis waar Anne haar dagboek schreef
vorig artikel: Bartolotti Huis: grachtenhuis voor een rijke koopman

foto Marianne Crone